روش تولید فایبرگلاس

اساساً به دو دسته تقسیم می شود، یعنی نوع تماس مرطوب و قالب گیری فشار خشک. به عنوان مثال، با توجه به ویژگی های فرآیند، قالب گیری دستی، قالب گیری لمینیت، روش RTM، روش اکستروژن، قالب گیری فشرده، قالب گیری سیم پیچ و غیره وجود دارد. روش اسپری، روش لایه‌برداری مرطوب کم فشار و روش قرار دادن دست فازی.
چهار روش قالب گیری زیر بیشترین استفاده را در دنیا دارند.
① روش دراز کردن دست: کشورهای مورد استفاده عمدتاً شامل نروژ، ژاپن، بریتانیا، دانمارک و غیره هستند.
② روش تزریق: کشورهای مورد استفاده عمدتا شامل سوئد، ایالات متحده، نروژ و غیره هستند.
③ روش قالب گیری: عمدتا در کشورهایی مانند آلمان استفاده می شود.
④ روش RTM (ریخته گری انتقال رزین): کشورهای اصلی که از آن استفاده می کنند اروپا، ایالات متحده و ژاپن هستند.
همچنین وجود دارد: روش قالب گیری سیم پیچ فیبر، روش قالب گیری پالتروژن، روش قالب گیری پر فشار گرم و غیره.
بیش از 90 درصد محصولات FRP در کشور من به روش دستی lay up تولید می شود و سایر موارد شامل روش قالب گیری، روش سیم پیچی، روش لمینیت و غیره است. روش دستی ژاپن هنوز 50 درصد را تشکیل می دهد. با قضاوت از کشورهای مختلف در سراسر جهان، روش بالشتک دستی هنوز هم نسبت قابل توجهی را به خود اختصاص می دهد که نشان می دهد هنوز حیاتی است. ویژگی روش دستی این است که از رزین مرطوب برای قالب‌گیری استفاده می‌کند، دارای تجهیزات ساده، کم هزینه است و می‌تواند یک محصول کامل بیش از 10 متر را در یک زمان چید. از معایب آن می توان به مکانیزاسیون پایین، چرخه تولید طولانی و کیفیت ناپایدار اشاره کرد. کشور ما تجهیزات اکستروژن، پاشش، سیم پیچی و سایر تجهیزات فرآیندی را از خارج از کشور وارد کرده است. با توسعه صنعت FRP، روش های فرآیندی جدید همچنان ظاهر می شوند.